Al enige tijd wordt er heel veel aandacht besteed aan Best Value Procurement, afgekort BVP.
Een prachtige methodiek waarin leveranciers alle ruimte krijgen om de door hen opgebouwde kennis en kunde in te zetten bij de afnemer. De resultaten schijnen ook nog fantastisch te zijn en iedereen is gelukkig tevreden. Maar dan gaat het bij mij toch kriebelen. Is het echt allemaal geweldig? Of zijn er wellicht toch valkuilen waar je rekening mee moet houden? Ik zal uitleggen wat ik bedoel:
De afgelopen weken hebben we in onze blogs wat meer aandacht besteed aan het onderwerp risicomanagement. Controle staat natuurlijk centraal bij dit onderwerp. Ter afsluiting van dit onderwerp wil ik vandaag wat meer aandacht geven aan audits. Een goede audit is namelijk ook weer een cruciaal onderdeel van contractmanagement.
Het belang van de audit zit met name in twee belangrijke punten:
Als we bezig zijn met het selecteren van de beste leverancier voor een bepaald product of een bepaalde dienst, dan maken we op dat moment in het kader van risicomanagement een risico analyse. We maken inzichtelijk welke risico's er mogelijk kunnen optreden en welke maatregelen er nodig zijn. Een en ander uiteraard afhankelijk van de waarschijnlijkheid van optreden van het risico en de impact op het project. Maar wat doen we na de contractondertekening?
In DEAL! nummer drie van afgelopen maart stond een zeer interessant artikel over risicomanagement.
Volgens een onderzoek, uitgevoerd door KPMG, heeft slechts 4% van alle bedrijven zijn risicomanagement op orde. Slechts 4%, dat is toch een onwaarschijnlijk slechte score. En het is niet een Nederlands probleem, aangezien KPMG het onderzoek internationaal heeft uitgevoerd onder 600 inkoopprofessionals. Maar hoe komt het toch dat het bij zo weinig bedrijven op orde is?
Toch merk ik dat mensen vaak lang worstelen met deze vraag. Want gaat contract management software me wel opleveren wat ik er van verwacht? En welk systeem zou ik dan moeten kiezen?
In mijn eerdere blog minimale functionaliteit contractbeheersysteem heb ik al omschreven aan welke eisen een contractbeheer (dus geen contract management!) systeem moet voldoen. De minimaal benodigde velden zijn:
2011 is een enerverend jaar geweest. De crisis hield onverminderd aan, de ene tegenslag volgde de andere op en dus negativiteit alom.
En in deze spannende tijden ben ik, samen met mijn collega’s, druk bezig (geweest) om contract- en leveranciersmanagement onder de aandacht te brengen van de beslissers. Om eindelijk die aandacht te krijgen voor het vakgebied waar zoveel mensen zo hard werken. Die dag in dag uit bezig zijn met contracten en leveranciers. Om te zorgen voor die broodnodige samenwerking die nodig is om voor beide partijen het maximale te halen uit de relatie. En vaak zonder de waardering te krijgen die ze eigenlijk verdienen.
Het is weer bijna oud en nieuw. Waarschijnlijk ben je bezig met de goede voornemens voor 2012. Ik in ieder geval wel. Zo wil ik:
“Een enerverend jaar nadert zijn einde. Een jaar waarin contractmanagement langzamerhand de aandacht begint te krijgen die het verdiend. En zoals Lao Tse al zei: “alle grote dingen komen voort uit het onbelangrijke. Daarom streeft de wijze nooit naar het grote. Op die manier kan hij grote dingen bereiken”.
Dit geldt zeker ook voor CRICS. Hoewel velen contractmanagement nog zien als onbelangrijk, begint het grootse vormen aan te nemen. En we zijn er trots op dat we daar ons steentje aan hebben bijgedragen.“
Dit filmpje is daar een mooie afspiegeling van: